Florent Menten

20141226_1362422921549d3265dcaf3Lieve Mia, kinderen, klein- en achterkleinkinderen, achtbare familie, lieve vriendinnen en vrienden van de Koninklijke Kunstkring, beste mensen,

Alhoewel we ons meermaals afvroegen: “ Hoe zou het met Florent gaan?”, waren we verrast bij het vernemen van zijn onverwacht overlijden. We zijn aangeslagen en bedroefd door zijn heengaan. Het doet pijn om zo’n ingoede en trouwe vriend te moeten verliezen. We willen hier dan ook zijn familie oprecht condoleren en veel sterkte wensen in deze momenten van het diepste verdriet.
Heengaan op kerstavond, de dag dat we de geboorte van Christus vieren, het heeft iets van een tegenspraak. Hoewel, als we echt in Christus geloven, weten we dat sterven in feite een wedergeboorte inhoudt.
Florent Menten was een integer man, een mijnheer met klasse, steeds in kostuum en met das, een voorbeeldig ambtenaar. Op de stedelijke financiële dienst ijverde hij vele jaren voor het opstellen van een gezonde stadsbegroting. Zijn stokpaardje was zijn budgettaire, stipte discipline, waar hij zelden of nooit van afweek. Hij had buiten het administratieve vele gaven, waaronder ook een ruime interesse voor de culturele sector. Dit liet hem toe om bij discussies, met wijsheid en ervaring tussen te komen.
Zoals zovele jongeren in onze stad volgde Florent, als begaafde jonge man, les in de Academie voor Beeldende Kunsten, de toenmalige “Tekenschool”. Naast het tekenen naar de natuur ging zijn interesse speciaal uit naar het schilderen met waterverf, het zogenaamde aquarelleren. Dit is een zeer moeilijke techniek, waar veel ervaring en geduld voor nodig is. Florent heeft zich als autodidact deze artistieke uitingsvorm op een schitterende wijze weten eigen te maken. Vooral ons Haspengouws landschap wist hem te boeien en te begeesteren. Steeds fris en doorschijnend van kleur, in een taille directe techniek, heeft hij oneindig veel pareltjes van aquarellen gemaakt.
Zijn talent kon en mocht niet verborgen blijven. Zo kwam Florent, op voorstel van wijlen Willy Pfeffer en Piet Vanormelingen, in onze Kunstkring terecht. Hij werd er, na enkele jaren als bestuurslid, tot penningmeester verkozen, in opvolging van wijlen Georges Lenaerts. De doelstellingen van onze Koninklijke Kunstkring waren hem als op het lijf geschreven. Hij heeft ons zo dikwijls hartelijk begroet. Hij zat bij vele gelegenheden aan dezelfde tafel, hij deelde onze idealen en verdedigde vurig zijn ideeën. Hij deelde met ons dezelfde vreugde en luisterde naar ieders bekommernis en zorgen.
Er is een grote dankbaarheid in ons hart voor alles wat Florent in onze Kring betekende en gedaan heeft. Hij was als zeer toegewijde penningmeester vele jaren een van onze trouwste leden. Het is dankzij zijn spaarzaamheid en financiële kennis dat we aan het actuele bestuur, een goede portefeuille hebben kunnen nalaten, als waarborg om de nodige toelagen te bekomen. Het is een ruggensteun om de renovatie en verbouwingen van onze Zoutkist te kunnen realiseren.
Hoe moet het nu verder zonder hem? Als een boom is hij afgestorven door de stormen van het leven, maar zijn wortels zijn gebleven en hebben zich vertakt … Mia, de kinderen, de klein- en de achterkleinkinderen rouwen nu om zijn dood. Hun droefheid zal verminderen naarmate hun vreugde om zijn leven vergroot.
Een tijd geleden kwam ik hem op het Speelhof tegen en gaf hem een laatste handdruk. Als ik daar nu aan terug denk, dachten we toen zeker niet aan een naderende dood … Kerstavond was het tijd om afscheid te nemen, tijd om te vertrekken. Voor Florent was dat sterven, voor ons is het blijven … Wie wacht nu het beste lot? Er is geen mens die dat weet … alleen God.

Paul Wilmots, erevoorzitter Koninklijke Kunstkring Sint-Truiden,
Brustem, 29 december 2014.